Líffæri til ígræðslu fást fyrst og fremst frá látnum en nýru einnig frá lifandi gjöfum. Ekki má fjarlægja líffæri úr látnu fólki nema einstaklingurinn sé úrskurðaður látinn. Skilgreiningin hér á landi er heiladauði, þá er hægt að fjarlægja líffærin áður en blóðrásin stöðvast.

Hér á landi voru sett lög um ákvörðun dauða og brottnám líffæra til ígræðslu árið 1991 þar sem skilgreint er að maður telst látinn þegar »óafturkræf stöðvun hefur orðið á allri heila-starfsemi hans«.

Morgunblaðið laugardaginn 4. febrúar 2012

Hvað á að gera við líffærin eftir andlátið, á að leyfa læknum að fjarlægja þau sem nothæf eru og græða í aðra sem þurfa á þeim að halda? ...

Mikill skortur er á líffærum til ígræðslu en ætli menn sér að gefa líffæri úr sér eftir dauðann þurfa þeir að láta aðstandendur vita af vilja sínum.

Hvað á að gera við líffærin eftir andlátið, á að leyfa læknum að fjarlægja þau sem nothæf eru og græða í aðra sem þurfa á þeim að halda? Nú getur svo farið að við verðum öll að hætta að veigra okkur við að tala um þessa hlið dauðans. Þingmenn úr öllum flokkum hafa lagt fram tillögu um að framvegis verði notuð reglan um »ætlað samþykki«, þ.e. að einstaklingar séu sjálfkrafa líffæragjafar nema þeir eða aðstandendur þeirra hafi óskað annars.

Í fréttum sjónvarpsins mánudaginn 30. janúar sl. var fjallað um að allir verði líffæragjafar ásamt viðtal við Jóhann Bragason lungnaþega.

Sjá fréttina hér.

„Tilgangur þess að ég legg þetta fram ásamt meðflutningsmönnum er að freista þess að fjölga líffæragjöfum á Íslandi. Íslendingar hafa gefið um ellefu líffæri á ári og það er í neðri kantinum miðað við Norðurlönd. Biðlistinn eftir líffærum er langur og þurfa sjúklingar okkar að bíða svo mánuðum skiptir. Við þá bið tekur heilsunni að hraka. Þetta er því spurning um mannslíf,“ segir Siv Friðleifsdóttir, þingmaður Framsóknar og fyrsti flutningsmaður tillögu til þingsályktunar um svonefnt ætlað samþykki við líffæragjafir.